نتخاب مجدد و متقلبانه حامد کرزی باعث تشدید سیل فسادی شد که در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ افغانستان را فراگرفت. پول سیاه در سراسر کشور جاری شد. پولشویان در پروازهایی که کابل را ترک می کردند، چمدان هایی با یک میلیون دالر یا بیشتر
باراک اوباما میدانست که سخنرانی اول دسامبر ۲۰۰۹ درمورد افغانستان یکی از مهمترین سخنرانیهای دوران ریاستجمهوری او خواهد بود. پس از ماهها رایزنیهای دشوار، او تصمیم گرفته بود تعداد نیروهای آمریکایی در منطقه جنگی را به یکصد هزار نفر برساند؛ یعنی سه برابر تعداد نیروهای
چهار سال از زمانی که آمریکا و تمام اعضای ناتو از باتلاق افغانستان بیرون رفتند، میگذرد. اگر ۱۵ اگست را تاریخ مرجع بگیریم، میتوانیم نه روز را از این مدت کم کنیم. اگر افغانستان را “باتلاق” بخوانیم، البته که برای اشغال گران باتلاق است؛ اما
در یکی از تحولات بی سابقه و نقطه عطف های راهبردی در جریان جنگ ۱۲ روزه، جمهوری اسلامی ایران برای نخستین بار بهصورت مستقیم و بدون واسطه گروه های نیابتی، وارد عرصه عملیات نظامی علیه رژیم اسرائیل شد. در این عملیات کمسابقه، ایران با بهره
در گزارشی جدید از «بنیاد یهودی امور امنیت ملی» (جینسا) که بهتازگی منتشر شده، تحلیلگران این اندیشکده هشدار دادهاند که ارتش ایالات متحده طی درگیری ۱۲روزه با جمهوری اسلامی ایران، حدود ۱۴ درصد از ذخایر سامانه موشکی دفاعی تاد خود را مصرف کرده است. بر
در روزها و شبهایی که مردم افغانستان با مشکلات جدی اقتصادی و بحران معیشتی دستوگریبان اند، قطع کمکهای بشردوستانه از سوی برخی کشورها، زمینهای فراهم ساخت تا شماری از چهرهها، خوشحالیشان را از این وضعیت ابراز کنند. این واکنشها، در ظاهر شاید مخالفت با حکومت
در مقطعی حساس از ژئوپلیتیک منطقه جنوب آسیا، روابط اقتصادی میان افغانستان و پاکستان وارد مرحله ای تازه شده است که با خوش بینی محتاطانه، احیای دیپلماسی و شتاب ملموس همراه است. پس از سال ها رکود تجاری، در شش ماهه ی نخست سال ۲۰۲۵،
موشک های ایرانی در جنگ ۱۲ روزه اخیر، یکی از اساسی ترین مفروضات امنیتی اسرائیل را زیر سؤال بردند: توان بازدارندگی مطلق. سامانه های گنبد آهنین که سال ها بهعنوان نماد برتری دفاعی اسرائیل تبلیغ می شد، در برابر موجی از موشک های دقیق و
گروهک افراطی داعش در عصر حاضر، با درک عمیق از قدرت رسانهها، توانست جنگ روانی را به سلاحی بیبدیل در زرادخانه تبلیغاتی خود تبدیل کند. این گروه که بهظاهر ریشه در تفکرات قرون وسطایی داشت، با شگردی مدرن و حسابشده، از ابزارهای ارتباطی نوین برای
افشای ابتلای دونالد ترامپ، رئیس جمهور فعلی ایالات متحده، به بیماری نارسایی مزمن وریدی (Chronic Venous Insufficiency یا CVI) موجی از واکنش ها را در رسانه ها، محافل سیاسی و فضای عمومی آمریکا برانگیخته است. این بیماری که در آن جریان خون در سیاهرگ های
امضای توافق نامه سه جانبه میان افغانستان، ازبکستان و پاکستان برای پروژه راه آهن ترانس افغان، صرفاً یک طرح زیرساختی نیست، بلکه نماد تغییری عمیق در الگوی تعاملات منطقه ای و بازتعریف نظم ژئوپلیتیکی در اوراسیاست. افغانستان که طی دهه های گذشته بیشتر با جنگ،
توسعه کریدور چندوجهی حملونقل چین – قرقیزستان – ازبکستان – افغانستان در بحبوحهی بیثباتیهای ژئوپلیتیکی و اختلال در زنجیرههای جهانی تأمین، اهمیتی ویژه یافته است. در قلب این ابتکار راهبردی، نقش شخصی رئیسجمهور ازبکستان، شوکت میرضیایف قرار دارد که با رهبری او، این کشور سیاستی
