جایزه صلح نوبل همواره یکی از معتبرترین و در عین حال بحث برانگیزترین جوایز جهان بوده است. این جایزه که به افرادی یا سازمان هایی اعطا می شود که به زعم کمیته نوبل، نقش برجسته ای در ایجاد یا حفظ صلح ایفا کرده اند، در
جان لی اندرسون، خبرنگار برجسته امریکایی با چهل سال تجربه در پوشش تحولات افغانستان، از راز شکست امریکا پرده برداشت. اندرسون که دوران تهاجم شوروی و اشغال ۲۰ ساله افغانستان را از نزدیک مشاهده کرده است، در کتاب جدید خود زیر عنوان «باختن جنگ» گفته
در حالی که دونالد ترامپ، درگیر مسائل جهانی مدیریت تنشهای روسیه و اوکراین، تعرفههای تجاری و شرایط فاجعهبار قحطی انسان ساخته صهیونیستی در غزه است، پروندهای چندلایه و پیچیده در محافل سیاسی و رسانهای و حقوق آمریکا که ارتباط مستقیمی با شخص ترامپ پیدا کرده،
نظام جمهوریت با حضور نیروهای ایالات متحده امریکا و سرنگونی رژیم طالبان شکل گرفت. کنفرانس بن در دسامبر ۲۰۰۱، آغازی برای شکلگیری نظم نوین در افغانستان پساطالبان بود؛ نظمی که پس از یک دوره طولانی جنگ و ویرانی به وجود آمد. رهبران جهادی – قومی
افغانستان از دیرباز با بحرانها و چالشهای گونهگون سیاسی، اقتصادی و اجتماعی روبهرو بوده است. مردم این سرزمین پس از حاکمشدن نظام جمهوریت در سال ۲۰۰۱ میلادی، به فردای روشن، ثبات پایدار و رفاه عامه امیدوار بودند؛ اما حقیقت آن است که نه تنها طی
نتخاب مجدد و متقلبانه حامد کرزی باعث تشدید سیل فسادی شد که در سال های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ افغانستان را فراگرفت. پول سیاه در سراسر کشور جاری شد. پولشویان در پروازهایی که کابل را ترک می کردند، چمدان هایی با یک میلیون دالر یا بیشتر
باراک اوباما میدانست که سخنرانی اول دسامبر ۲۰۰۹ درمورد افغانستان یکی از مهمترین سخنرانیهای دوران ریاستجمهوری او خواهد بود. پس از ماهها رایزنیهای دشوار، او تصمیم گرفته بود تعداد نیروهای آمریکایی در منطقه جنگی را به یکصد هزار نفر برساند؛ یعنی سه برابر تعداد نیروهای
تصمیم اسرائیل برای تصرف شهر غزه، در میانه جنگ ۲۲ ماهه با حماس، موجی از نگرانیها را برانگیخته است؛ از خطر تشدید بحران انسانی و قحطی تا هشدار فرماندهان ارتش درباره گروگانهای باقیمانده و بنبست سیاسی.، اسرائیل بامداد جمعه اعلام کرد که در چارچوب طرحی
چهار سال از زمانی که آمریکا و تمام اعضای ناتو از باتلاق افغانستان بیرون رفتند، میگذرد. اگر ۱۵ اگست را تاریخ مرجع بگیریم، میتوانیم نه روز را از این مدت کم کنیم. اگر افغانستان را “باتلاق” بخوانیم، البته که برای اشغال گران باتلاق است؛ اما
در تاریخ ۳ جولای ۲۰۲۵، روسیه به عنوان نخستین کشور، حکومت طالبان را به طور رسمی به عنوان دولت مشروع افغانستان به رسمیت شناخت؛ اقدامی که نزدیک به چهار سال پس از بازگشت طالبان به قدرت صورت گرفت. این تصمیم رسماً پس از آن اعلام
در یکی از تحولات بی سابقه و نقطه عطف های راهبردی در جریان جنگ ۱۲ روزه، جمهوری اسلامی ایران برای نخستین بار بهصورت مستقیم و بدون واسطه گروه های نیابتی، وارد عرصه عملیات نظامی علیه رژیم اسرائیل شد. در این عملیات کمسابقه، ایران با بهره
از زمانی که طالبان نزدیک به چهار سال پیش بار دیگر کنترل افغانستان را به دست گرفت، برخی از اعضای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) و شماری دیگر از دولت های غیرغربی به شیوه هایی مختلف با مقام های بالفعل کابل وارد تعامل شده اند.
